Teraz
Najnowszy wpis:Workflow czy agent AI? Ta sama faktura trzema drogami, każda 6 z 6 pólKolejny wpis:sobota, 7:30Buduję:stronę osobistą w dwóch językach, z audytem SEO przy każdym wdrożeniuBuduję:drugi silnik agenta na platformie Autonomii Kodu i porównanie z workflowBuduję:cotygodniowy pomiar SEO dla portalu i tej stronyBuduję:nowe sezony Few Summers i mnicha z historiami na cliffhangerach
delta240mvt ↗

Hreflang na mojej stronie: blog w dwóch językach jak na delta240mvt.com

Przełożyłem całą stronę na angielski jednym commitem: hreflang z x-default, język po strefie czasowej i audyt, który przed wdrożeniem sprawdza 36 stron.

Dwie stojące strony, jasna i ciemna, zwrócone do siebie, między nimi żółty sygnał krąży po łuku tam i z powrotem, nad nimi dwa splecione pierścienie.

W sobotę 14 listopada napisałem Claude jedno polecenie: przebuduj całą stronę też na język angielski. Te same kontrole SEO co na portalu, ten sam przełącznik języków co na delta240mvt.com. Layouty mają być spójne, żeby przejście między stronami nie było skokiem w inny świat. Wyszedł z tego jeden commit: 112 plików, ponad 4000 nowych linii, osiem wpisów po angielsku i znaczniki hreflang na każdej stronie, która ma tłumaczenie.

Ten wpis jest o tym, jak to zrobiłem u siebie i co mnie po drodze zaskoczyło. Ogólne zasady SEO dla stron robionych z AI są na portalu, w poradniku o SEO i dostępności strony zrobionej z AI. Tu jest mój konkretny przypadek, z liczbami.

Po co mi angielski na stronie osobistej

delta240mvt.com jest dwujęzyczny od dawna, a strona „O mnie” na portalu linkuje teraz tutaj. Ktoś czyta tam po angielsku, klika i… trafia na tekst po polsku. Ślepy zaułek. Moja strona ma wspierać portal, a nie go urywać.

Drugi powód jest prostszy. Projekty, o których piszę, nie są tylko dla polskiego czytelnika. Filmy 3D, platforma agentów, model, który ocenia rolki. Jeśli ktoś z zagranicy wpisze moje nazwisko, ma dostać to samo co Ty.

Trzeci powód odkryłem dopiero przy pracy: każdy wpis od teraz powstaje od razu w dwóch językach. Także ten. Automatyzacja, która pisze blog, dostała nowe zasady: wersja angielska jest obowiązkowa, a linter sprawdza, czy obie wersje mają te same sekcje, te same liczby i te same media.

Czym jest hreflang i czemu działa tylko w parach?

Hreflang to znacznik w nagłówku strony, który mówi Google: ta strona jest po polsku, a jej angielska wersja leży pod tym adresem. Działa tylko wtedy, gdy obie wersje wskazują na siebie nawzajem.

To jest pierwsza rzecz, którą sprawdziłem w dokumentacji Google. Każda wersja językowa ma wymienić siebie i wszystkie pozostałe. Jeśli polski wpis wskazuje angielski, a angielski nie wskazuje polskiego, wyszukiwarka może zignorować oba znaczniki. Czyli połowiczne wdrożenie daje zero, a nie połowę.

Dlatego u mnie każda strona z tłumaczeniem ma trzy linie: pl, en i x-default. Ten ostatni mówi, co pokazać komuś, kogo język nie pasuje do żadnej wersji. U mnie to polski, tak jak na portalu.

Druga rzecz mnie zaskoczyła. Google nie ustala języka strony z atrybutu lang ani z samego hreflang. Ma do tego własne algorytmy. Więc angielska strona z polskim menu albo polskim opisem w stopce to sygnał, że coś jest nie tak. Przełożyłem wszystko: menu, stopkę, okruszki, daty, kategorie, politykę prywatności, mapę strony, kanał RSS i llms.txt.

Trzecia rzecz to wyjątki. Strony list od drugiej w górę (blog, strona 2, strona 3) nie mają hreflang wcale, tak samo jak na portalu. Kanały RSS też nie. Znacznik stoi tylko tam, gdzie naprawdę jest para.

Angielski adres to nie tłumaczenie słowo w słowo

Najpierw chciałem po prostu dokleić /en przed polskim adresem. Wyglądałoby to tak: /en/blog/hook-nad-pierwszym-ujeciem. Szybko, ale bez sensu. Ktoś anglojęzyczny widzi w wynikach adres, którego nie umie przeczytać, a w adresie nie ma ani jednego słowa, które wpisałby w wyszukiwarkę.

Dlatego każdy wpis ma własny angielski slug, który oddaje temat, a nie słowa. „Klatki kontrolne przed renderem” to po angielsku „check frames before the render”. „Fakty z datą ważności” to „facts with an expiry date”. Wersja angielska ma w nagłówku pole, które mówi, tłumaczeniem którego wpisu jest. Z tego jednego pola strona sama składa przełącznik, znaczniki hreflang, mapę strony i oba kanały RSS.

To samo z kategoriami. „Wyskaluj” to „Scale”, „Kulisy projektów” to „Behind the projects”. Tytuł po angielsku też nie jest kalką: zaczyna się od frazy, którą ktoś anglojęzyczny naprawdę wpisze. Słowniczek trudnych słów przy każdym wpisie dostał swoje angielskie przykłady, a karty do udostępniania w mediach społecznościowych mają angielskie tytuły.

Najdłużej siedziałem nad detalami, których nikt nie zauważy, dopóki ich nie ma. Daty w formacie amerykańskim. Liczba minut czytania liczona od nowa, bo angielski tekst ma zwykle więcej słów. Złote zostają złotymi, nie przeliczam ich na dolary.

Przełącznik PL / EN na żywej stronie. Kliknięcie prowadzi do tłumaczenia tego samego wpisu, nie na stronę główną. Układ, kategoria i data stoją w tym samym miejscu.

Język po strefie czasowej, a nie po adresie IP

Przełącznik to jedno. Ale co z kimś, kto wchodzi pierwszy raz? Portal od dawna zgaduje język i chciałem tu tego samego zachowania.

Najprostsza droga to adres IP i usługa, która mówi, z jakiego kraju jest odwiedzający. Nie poszedłem nią. Zamiast tego mały skrypt w nagłówku strony pyta przeglądarkę o strefę czasową. Europe/Warsaw daje wersję polską, każda inna angielską. Nic nie wychodzi z przeglądarki, nic nie jest zapisywane.

Kod źródłowy strony: krótki skrypt, który czyta strefę czasową przeglądarki i wybiera wersję polską albo angielską.
Skrypt wyboru języka w źródle wpisu, zaraz za znacznikami hreflang. Ten sam co na portalu. Najpierw odpuszcza robotom i przejściom wewnątrz strony, dopiero potem patrzy na strefę czasową.

Najważniejsze są w nim warunki, kiedy skrypt nic nie robi. Nie działa dla robotów wyszukiwarek, bo Google ma zobaczyć i zaindeksować obie wersje. Nie działa, gdy referrer jest z tej samej domeny, czyli przy przejściu wewnątrz strony. Jeśli klikniesz EN, a potem link na blogu, nikt Cię nie cofnie na polski.

I jeszcze jeden szczegół, który wyszedł w testach: przekierowanie robi location.replace. Strona z wejścia nie zostaje w historii, więc przycisk „Wstecz” nie wpada w pętlę. Bez tego ktoś z zagranicy klika „Wstecz”, trafia na polską wersję i skrypt znowu go przerzuca. Do tego jest osobny test.

Jak sprawdzam, czy hreflang naprawdę działa?

Audytem, który uruchamia się przy każdym buildzie i drugi raz na produkcji po wdrożeniu. Nie wierzę w listy kontrolne, które trzeba pamiętać.

Skrypt bierze mapę strony i sprawdza każdą stronę po kolei. Jeden tytuł, jeden opis na 110–160 znaków, canonical równy adresowi, jedno H1, opisy obrazków, linki w stopce. Dla hreflang: czy jest para, czy strona wskazuje sama siebie, czy jest x-default i czy druga strona odsyła z powrotem. Do tego pliki dla wyszukiwarek i modeli AI. Dzisiejszy wynik na produkcji:

Co sprawdza audyt Wynik
Strony z mapy strony 36
W tym po polsku / po angielsku 18 / 18
Pliki dla robotów i AI (robots.txt, mapa, 2 × RSS, llms.txt, llms-full.txt, 2 × mapa strony) 8
Błędy krytyczne i wysokie 0
Status PASS

Jeśli audyt znajdzie błąd krytyczny albo wysoki, build się zatrzymuje i nic nie idzie na produkcję. Tak samo działa automatyzacja wpisów: przed publikacją puszcza linter, który sprawdza parę PL / EN, opisy meta i to, czy angielski tekst linkuje do angielskich stron. Mój wcześniejszy wpis o dacie „stan wiedzy” i skrypcie, który sprawdza fakty jest o tym samym podejściu, tylko do treści: reguła w kodzie zamiast w głowie.

Przy okazji wyszedł jeszcze jeden drobiazg. Google miał w indeksie stary adres wpisu, który dziś istnieje tylko po angielsku. Dostał przekierowanie na angielski blog. Jedna linia w pliku z przekierowaniami, a ktoś z wyszukiwarki nie trafia na stronę 404.

Co pokazały pierwsze dni

Za wcześnie na wnioski, ale liczby są. W Search Console tydzień 8–14 listopada dał 36 wyświetleń i 3 kliknięcia, przy średniej pozycji 7,8. Tydzień wcześniej było 15 wyświetleń, zero kliknięć i pozycja 9. Bing ma w indeksie 60 stron, czyli już obie wersje językowe. Prawie wszystkie zapytania to na razie moje nazwisko.

I tu jest mój osobisty cel: na „Przemysław Filipiak” stoję dziś średnio na pozycji 10, na granicy pierwszej strony. Chcę być wyżej, a druga wersja językowa daje Google dwa razy więcej stron, które mówią, kim jestem i co robię.

Uczciwie: nie wiem jeszcze, ile z tego daje angielski. Hreflang nie sprowadza ruchu sam z siebie. On pilnuje, żeby ktoś z Niemiec nie dostał polskiej wersji w wynikach, a ktoś z Polski angielskiej. Efekt zobaczę za kilka tygodni w raporcie tygodniowym, który i tak co niedzielę liczy pozycje.

Hosting to dalej darmowe Cloudflare Pages, o którym pisałem przy bezpieczeństwie SaaS na darmowym Cloudflare. Druga wersja językowa nic nie zmieniła w kosztach. Zmieniła tyle, że każdy wpis to teraz dwa pliki zamiast jednego.

Co z tego biorę

Najwięcej czasu nie zjadło tłumaczenie, tylko wyjątki. Która strona ma parę, a która nie. Kiedy skrypt ma zgadywać język, a kiedy siedzieć cicho. Co z historią przeglądarki. To są rzeczy, których nie widać na pierwszy rzut oka, a psują wrażenie w pierwszej sekundzie.

Jeśli robisz drugi język u siebie, zacznij od par i od audytu, nie od tłumaczenia. Najpierw ustal, które strony mają odpowiednik, i niech skrypt w buildzie sprawdza, czy każda z nich wskazuje siebie, drugą wersję i x-default. Tłumaczenie tekstu to dziś najprostsza część.

Moja reguła na przyszłość: wszystko, co ma działać w dwóch językach, sprawdza maszyna przy każdym wdrożeniu. Ja pamiętam tylko o tym, żeby pisać.

Chcesz zbudować coś takiego u siebie?

Pracuję z ludźmi 1:1 pod marką delta240mvt. Na Twoim projekcie, od pierwszego kroku.

Zobacz ofertę ↗